Μπορεί να μην είναι εκείνος που έδωσε το όνομά του στον διάσημο πεζόδρομο της Αθήνας (ήταν ο θείος του Φωκίων Νέγρης), υπήρξε όμως ένας από τους σημαντικούς επιχειρηματίες της εξορυκτικής βιομηχανίας στην Ελλάδα, με ισχυρή παρουσία στη συλλογική εκπροσώπηση του βιομηχανικού κόσμου. Ο Κωνσταντίνος Θ. Νέγρης προερχόταν από μια ιστορική και ισχυρή οικογένεια Φαναριωτών που διέπρεψε στην απελευθερωμένη Ελλάδα του 19ου αιώνα. Ο παππούς του Κωνσταντίνος (1804-1880), από τον οποίο έλαβε ο βιομήχανος το όνομά του, υπήρξε αγωνιστής του 1821· διέθετε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση, καθώς σπούδασε στο Παρίσι, και υπήρξε ένας από τους πρώτους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (το Οθώνειο Πανεπιστήμιο, όπως αρχικά ονομαζόταν) από την εποχή της ίδρυσής του, το 1937 – μάλιστα ήταν ο πρώτος που δίδαξε γεωμετρία, αριθμητική, άλγεβρα και τριγωνομετρία. Ο Θεόδωρος Νέγρης (1836-1888), ο πατέρας του, ήταν μαθηματικός και εκπαιδευτικός και ο θείος του Φωκίων (1846-1928) μεταλλειολόγος, γεωλόγος και πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Φωκίων διετέλεσε διευθυντής της Εταιρείας των Μεταλλουργείων του Λαυρίου και δήμαρχος της πόλης του Λαυρίου (1895-1898), ενώ εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Αττικής. Ο νεαρός Κωνσταντίνος δεν ακολούθησε τον πατέρα του στην ενασχόλησή του με την εκπαίδευση, αλλά φάνηκε να γοητεύεται από το επιστημονικό πεδίο του θείου του, τη μεταλλειολογία, ο οποίος είχε συνδέσει την επιχειρηματική του πορεία ακριβώς με την ελληνική εξορυκτική βιομηχανία. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να σπουδάσει μεταλλειολογία στη Λιέγη του Βελγίου. Με την αποφοίτησή του, εντάχθηκε αμέσως ως μηχανικός στην Ελληνική αρχικά και στη συνέχεια στη Γαλλική Εταιρεία Λαυρίου. Συνεργάστηκε με τον Νικόλαο Κανελλόπουλο στην Ανώνυμο Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ) και ως εντεταλμένος της επιχείρησης επέτυχε την εξαγορά της Οθωμανικής Εταιρείας στο Παρίσι.
Μαζί προχώρησαν και στην ίδρυση της Α.Ε. Εκμεταλλεύσεως Μεταλλείων Κασσάνδρας, της οποίας ανέλαβε χρέη διευθύνοντος συμβούλου το 1918, καθώς και των Μεταλλείων Ερμιόνης. Συμμετείχε ακόμη στις εταιρείες «Τέκτων», «Αθηνά», «ΒΙΟ» και στην «Εταιρεία Επιχειρήσεων». Ανέλαβε την προεδρία του ΣΕΒΒ δύο φορές: τα ταραγμένα χρόνια 1925-1927 και πάλι το διάστημα 1931-1932. Κατά την πρώτη θητεία του, διαδέχθηκε το 1925 τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο, ο οποίος είχε μετακινηθεί στην προεδρία της νεότευκτης Παμβιομηχανικής και Πανεφοπλιστικής Ομοσπονδίας. Επί των ημερών του Νέγρη πραγματοποιήθηκε το στρατιωτικό κίνημα του Θεόδωρου Πάγκαλου, και εκείνος, ως πρόεδρος του Συνδέσμου, κλήθηκε να βρει τις ισορροπίες τη στιγμή που ο επιχειρηματικός κόσμος βρισκόταν αντιμέτωπος με «δικτατορική νομοθύελλα» και σοβαρά πλήγματα στην οικονομία. Mεταξύ αυτών η υποτίμηση της δραχμής, η «στενότης του χρήματος» και η κατάργηση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, γεγονός που έφερε τον ΣΕΒΒ διά του προέδρου σε μετωπική σύγκρουση με τη δικτατορία του Πάγκαλου, θεωρώντας ότι «ολόκληρος η χώρα είχεν υποταχθή εις την αυθαίρετον θέλησιν ενός ανθρώπου, νομίζοντος ότι γνωρίζει τα πάντα». Τη στιγμή που ο Νέγρης αναδείχθηκε δεύτερη φορά πρόεδρος του Συνδέσμου (διαδεχόμενος και πάλι τον Χατζηκυριάκο) το 1931, στη χώρα έφθανε ο απόηχος της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Και έμελλε να συμπέσει η θητεία του με τον άδοξο τερματισμό της «μεγάλης τετραετίας» του Ελευθέριου Βενιζέλου, που εν τέλει απέτυχε να αποτρέψει την υποτίμηση του νομίσματος. Μοιραία, η χρηματοοικονομική κρίση γέννησε και την πολιτική, αλλά και την κρίση εντός του Συνδέσμου, με τον Νέγρη να υποβάλλει την παραίτησή του το 1932. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως των εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων (αργότερα Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων) το 1924, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος και πρόεδρος για μια μακρά περίοδο, από το 1934 έως το 1945. Χρημάτισε και αντιπρόεδρος του ΕΒΕΑ κατά την περίοδο 1925-1928.
Κύρια επιτεύγματα
- Διευθύνων σύμβουλος της Α.Ε. Εκμεταλλεύσεως Μεταλλείων Κασσάνδρας από το 1918
- Δύο φορές πρόεδρος του ΣΕΒΒ (1925-1927 και 1931-1932)
- Πέτυχε ως εντεταλμένος της ΑΕΕΧΠΛ την εξαγορά της Οθωμανικής Εταιρείας στο Παρίσι
- Ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων (1924), πρόεδρός της 1934-1945
- Αντιπρόεδρος του ΕΒΕΑ (1925-1928)
- Συγκρούστηκε ως πρόεδρος του ΣΕΒΒ με τη δικτατορία Πάγκαλου υπερασπιζόμενος τον επιχειρηματικό κόσμο
