Ιωάννης Μ. Μητσός
1920–1993

Ιωάννης Μ. Μητσός

Βιομήχανος, διοικητής του «Μηχανοποιείου Αχιλλεύς Σ. Κούππας» και πρόεδρος ΣΕΒ

Βιομηχανία & Μεταλλουργία Άγνωστο Manager / Στέλεχος Διάδοχος / 2η γενιά

Ένας από τους πλέον «αθόρυβους» επιχειρηματίες του 20ού αιώνα, άνθρωπος μορφωμένος και μεθοδικός, που μαζί με τη σύζυγό του διοίκησαν ένα σπουδαίο μηχανουργείο, το οποίο κάποια στιγμή τον έφερε μέχρι την προεδρία του ΣΕΒ.

Ο βιομήχανος Ιωάννης Μητσός, μια σημαντική μορφή με πολυσχιδή επιχειρηματική και κοινωνική δράση, σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Business Administration University του Pittsburgh. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκίνησε τον επαγγελματικό βίο του από τη Βιομηχανία Ελαίων και Βάμβακος Α.Ε. (1940-1963). Από το 1943 εισήλθε στην Α.Ε. «Μηχανοποιείον Αχιλλεύς Σ. Κούππας και Σία», ενώ το 1967 ανέλαβε την προεδρία του Δ.Σ. της «ΒΆΡΧΑΡΤ». Το «Μηχανοποιείον» ιδρύθηκε στον Πειραιά το 1882 από τον Αχιλλέα Κούππα και τα αδέλφια του Γρηγόριο και Επαμεινώνδα. Ήταν τρία από τα τέσσερα παιδιά του Κεφαλλονίτη πλοιοκτήτη και εμπόρου σιτηρών Σπυρίδωνα Κούππα. Ο τελευταίος ζούσε στην Οδησσό και εγκαταστάθηκε στη Μυτιλήνη περίπου το 1865, ενώ τα παιδιά του χάραξαν διαφορικές πορείες στη ζωή τους. Ο Αχιλλέας, αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αγγλία και εργάστηκε για λίγο σε μεταλλουργικές επιχειρήσεις, εγκαταστάθηκε τελικά στον Πειραιά και με την οικονομική βοήθεια των αδελφών του ίδρυσε ένα μηχανουργείο, που έμελλε να εξελιχθεί σε μία από τις μακροβιότερες μονάδες του είδους του στην Ελλάδα.

Το μηχανουργείο κατασκεύαζε ελαιοπιεστήρια, αρδευτικές αντλίες, δεξαμενές και στέγαστρα, ενώ σε συνεργασία με ξένους οίκους προμήθευε την αγορά με ατμομηχανές για τη ναυτιλία, θεριστικές και αλωνιστικές μηχανές, στεμφυλοπιεστήρια και άλλα γεωργικά μηχανήματα. Έχοντας ήδη διανύσει μια επιτυχημένη πορεία, ο Μεσοπόλεμος βρήκε την επιχείρηση με επικεφαλής τον γηραιό πλέον Αχιλλέα και τον ανιψιό του Στυλιανό Κούππα, γιο του Γρηγορίου και απόφοιτο του περίφημου Πολυτεχνείου της Ζυρίχης. Όταν πια έμεινε μόνος του στην ηγεσία του μηχανουργείου, ο Στυλιανός προσπάθησε και κατάφερε –διαθέτοντας ένα ικανό και εξειδικευμένο επιτελείο συνεργατών– να αναβαθμίσει και να εξελίξει την επιχείρηση που κληρονόμησε. Προς το τέλος του Μεσοπολέμου, η κόρη του Στυλιανού Λίλα (Αλίκη) εντάχθηκε στο δυναμικό της εταιρείας – μια ασυνήθιστη εξέλιξη για γυναίκα της εποχής εκείνης και μάλιστα σε έναν τομέα, τη μηχανουργία, που θεωρείτο συχνά «άβατος» για τις γυναίκες. Η Λίλα, με σπουδές στη Φυσικο μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα της σε θέματα διοίκησης. Σύντομα παρέμεινε μόνη στην ηγεσία του «Μηχανοποιείου», αλλά όχι για πολύ. Νυμφεύτηκε τον Ιωάννη Μητσό, ο οποίος και εισήλθε, το 1943, στην ιστορική οικογενειακή επιχείρηση.

Το ζευγάρι θα διοικούσε τα επόμενα χρόνια την εταιρεία επεκτείνοντας τις κατασκευαστικές δυνατότητες και εκσυγχρονίζοντας τις εγκαταστάσεις. Κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960 το «Μηχανοποιείον» συμμετείχε σε μεγάλα κατασκευαστικά έργα, καθώς μπορούσε πλέον να παράγει υψηλού επιπέδου εξειδικευμένες μηχανές, όπως ατμογεννήτριες και μηχανήματα διυλιστηρίων, μεταξύ άλλων. Το 1977 η Λίλα Μητσού έφυγε από τη ζωή, μια ζωή που την συνέδεσε με το οικογενειακό «Μηχανοποιείον», στο οποίο «διατηρούσε στις κτηριακές εγκαταστάσεις και στα γραφεία του, το “χρώμα” και την ατμόσφαιρα μιας περασμένης, αρχοντικής εποχής».1 Παρ’ όλη την επιτυχημένη πορεία τόσων χρόνων, η Α.Ε. «Μηχανοποιείον Αχιλλεύς Σ. Κούππας και Σία» τερμάτισε τη διαδρομή της το 1987. Ο Ιωάννης Μητσός διετέλεσε πρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Σιδηροβιομηχάνων και του ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ., αντιπρόεδρος του ΕΒΕΠ, καθώς και μέλος πολλών άλλων βιομηχανικών οργανώσεων. Εκπροσώπησε την ελληνική πλευρά επί σειρά ετών στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ). Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΒ το κρίσιμο διάστημα 1970-1974 διαδεχόμενος τον Δημήτρη Μαρινόπουλο.

Κύρια επιτεύγματα

  • Διοίκησε μαζί με τη σύζυγό του Λίλα το ιστορικό «Μηχανοποιείον Αχιλλεύς Σ. Κούππας», επεκτείνοντας τις κατασκευαστικές δυνατότητες και εκσυγχρονίζοντας τις εγκαταστάσεις
  • Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΒ την κρίσιμη περίοδο 1970-1974, διαδεχόμενος τον Δημήτρη Μαρινόπουλο
  • Υπήρξε πρόεδρος της Ενώσεως Ελλήνων Σιδηροβιομηχάνων και του ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ. και αντιπρόεδρος του ΕΒΕΠ
  • Ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ)
  • Εκπροσώπησε επί σειρά ετών την ελληνική πλευρά στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας
  • Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Business Administration University του Pittsburgh
Ίδιος κλάδος · Βιομηχανία & Μεταλλουργία

Σχετικά πρόσωπα