Μέλος και αυτός του «Κύκλου της Ζυρίχης», ο Λεόντιος Οικονομίδης εντάσσεται στην εκλεκτή γενιά επιστημόνων και επιχειρηματιών που έθεσαν τις βάσεις της ελληνικής βιομηχανίας και της συλλογικής εκπροσώπησής της. Ανήκε σε εκείνους τους βιομηχάνους-οραματιστές που θεωρούσαν τη βιομηχανική ανάπτυξη προϋπόθεση της συνολικής οικονομικής ανάκαμψης. Με καταγωγή από τα Καλάβρυτα, ο Λεόντιος Οικονομίδης μετέβη το 1882 στο Μόναχο, κοντά στον μεγαλύτερο αδελφό του Σπήλιο (1854- 1894), ο οποίος ήταν τότε βοηθός του κορυφαίου Γερμανού χημικού Adolf von Baeyer (βραβεύθηκε με το Νόμπελ Χημείας το 1905). Εκεί ο 16χρονος Λεόντιος ξεκίνησε σπουδές στη χημεία. Με την επάνοδο του Σπήλιου στην Ελλάδα το 1883 και την ίδρυση της εταιρείας «Σ.Α. Οικονομίδης και Σία», η οποία το 1912 μετεξελίχθηκε στην Α.Ε. «Χρωματουργεία Πειραιώς» (ΧΡΩΠΕΊ), ο Λεόντιος συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Την εποχή εκείνη στην ίδια σχολή φοιτούσαν και άλλα μέλη του «Κύκλου της Ζυρίχης»· ο επίσης σπουδαστής τότε και μετέπειτα βιομήχανος Κλεώνυμος Στυλιανίδης θυμόταν: «Eν έτει 1887, περιδιαβάζων παρά την λίμνην της Ζυρίχης, ήκουσα όμιλον, μεγαλοφώνως συζητούντα ελληνιστί. Πλησιάσας, εγνώρισα τους Λεόντιον Οικονομίδην, Νικόλαον Κανελλόπουλον, Λεωνίδαν Αραπίδην και Αλέξανδρον Ζαχαρίου […]. Η πρώτη μας γνωριμία και φιλία έμελλε να συνεχισθή πολλά έτη κατόπιν και με συνεργασίαν εν Αθήναις».
Ο Λεόντιος επέστρεψε στα πάτρια έχοντας λάβει τον τίτλο του διδάκτορα του Πανεπιστημίου Μονάχου και διορίστηκε καθηγητής Xημείας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στον Πειραιά. Από το 1895 δίδασκε στη Βιομηχανική και Εμπορική Ακαδημία και υπήρξε τακτικός συνεργάτης του μηνιαίου Δελτίου της – ήταν δημιουργήματα του Όθωνα Ρουσόπουλου, ενός από τους θεμελιωτές της επαγγελματικής και τεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Παράλληλα με τα επιστημονικά του καθήκοντα, αφοσιώθηκε στο μικρό –ακόμα τότε– εργοστάσιο χρωμάτων ανιλίνης και χημικών λιπασμάτων του Σπήλιου. Ύστερα από τον πρόωρο θάνατο του αδελφού του, ανέπτυξε περαιτέρω την οικογενειακή επιχείρηση, στην οποία μετείχαν και τα άλλα δύο αδέλφια του, ο Κλεομένης και ο Χαρίλαος, και αργότερα ο ανιψιός του Μεγακλής (Μέγας), δημιουργώντας τη μεγαλύτερη βιομηχανική μονάδα στο Νέο Φάληρο το 1898. Από το τέλος δε του Μεγάλου Πολέμου τα Χρωματουργεία Πειραιώς πέρασαν και στην επιτυχημένη παρασκευή φαρμάκων. Σημειώνεται ότι μετά τον θάνατο του Λεοντίου το 1922 τη διοίκηση ανέλαβε η δεύτερη γενιά, οι τέσσερις γιοι της αδελφής του, Σωτήριος, Αριστοτέλης, Λεωνίδας και Εμμανουήλ Σοφιανόπουλος. Σήμερα η εταιρεία δεν υφίσταται, υφίστανται όμως το 47 στρεμμάτων ακίνητό της και το ιστορικό συγκρότημά της επί της οδού Πειραιώς, ένα από τα πλέον σημαντικά μνημεία της βιομηχανικής μας κληρονομιάς, που περιμένουν στωικά εδώ και χρόνια την αξιοποίηση και την επανάχρησή τους.
Επιστρέφοντας στο έτος 1898, ο Λεόντιος συνεργάστηκε με τον Επαμεινώνδα Χαρίλαο στην Οινοποιητική και Οινοπνευματική Εταιρεία «Ε. Χαρίλαος και Σία». Συμμετείχε στις προσπάθειες δημιουργίας της πρώτης ελληνικής βιομηχανίας τσιμέντου με την εταιρεία «Χατζηκυριάκος, Ζαχαρίου και Σία» το 1902 (μετέπειτα Α.Ε. Τσιμέντων «Τιτάν») και της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων το 1909. Επίσης, μαζί με άλλους επιχειρηματίες της γενιάς του, μετείχε στις προσπάθειες συγκρότησης ή/και στη διοίκηση εμβληματικών ελληνικών επιχειρήσεων, όπως η Α.Ε. Ελληνικού Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου, η αγγειοπλαστική εταιρεία «Κεραμεικός», η Προνομιούχος Εταιρεία προς Προστασίαν της Σταφίδος, τα Μεταλλεία Κασσάνδρας, η Τράπεζα Βιομηχανίας και πολλών άλλων. Διετέλεσε επί πολλά έτη πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής Πειραιώς (τη διαδέχθηκε ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς το 1930) και μέλος σε διάφορες επιτροπές των υπουργείων Οικονομίας, Εθνικής Βιομηχανίας και Επισιτισμού. Υπήρξε μέλος της διοικητικής επιτροπής του ΣΕΒΒ από την ίδρυσή του και πρόεδρος του Συνδέσμου κατά το διάστημα 1918-1920. Από τη θέση αυτήν, ως ένθερμος υποστηρικτής της βιομηχανικής ιδέας και της χάραξης μακρόπνοης και σταθερής οικονομικής πολιτικής, εργάστηκε προς αυτές τις κατευθύνεις, έχοντας να αντιμετωπίσει και το συνδικαλιστικό κίνημα, που συγκροτήθηκε με την ίδρυση της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ) το 1918, σε μια εποχή που η χώρα ζούσε τα μεγάλα της οράματα της «Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών».
Κύρια επιτεύγματα
- Ανέπτυξε την οικογενειακή επιχείρηση στα Χρωματουργεία Πειραιώς (ΧΡΩΠΕΪ), τη μεγαλύτερη βιομηχανική μονάδα χρωμάτων ανιλίνης, λιπασμάτων και αργότερα φαρμάκων
- Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Μονάχου και καθηγητής Χημείας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και στη Βιομηχανική και Εμπορική Ακαδημία
- Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒΒ) κατά το διάστημα 1918-1920 και ιδρυτικό μέλος της διοικητικής του επιτροπής
- Επί πολλά έτη πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής Πειραιώς
- Συμμετείχε στην ίδρυση εμβληματικών ελληνικών βιομηχανιών, μεταξύ άλλων της πρώτης ελληνικής βιομηχανίας τσιμέντου (μετέπειτα «Τιτάν»)
- Μέλος του «Κύκλου της Ζυρίχης», της γενιάς που έθεσε τις βάσεις της ελληνικής βιομηχανίας
