Ο αυτοδημιούργητος Πελοποννήσιος εφοπλιστής θα μείνει στην ιστορία για την τόλμη του να δραστηριοποιηθεί σε έναν άγνωστο για τον ίδιο και την οικογένειά του επιχειρηματικό τομέα, για την οξυδέρκειά του στην επιλογή συνεργατών και το κλείσιμο συμφωνιών, αλλά και για τον ατίθασο χαρακτήρα του, που υπήρξε πάντα ένα από τα πιο συναρπαστικά «όπλα» που διέθετε.
Ο Ιωάννης Λάτσης γεννήθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας το 1910 και ήταν το έκτο από τα εννιά παιδιά της φτωχής οικογένειας που είχε δημιουργήσει ο παντοπώλης Σπύρος Λάτσης και η Αφροδίτη Ευθυμίου. Αφού τελείωσε εκεί το δημοτικό, συνέχισε στο Ελληνικό Σχολείο και στη Μέση Δημόσια Εμπορική Σχολή του Πύργου. Από νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να δουλέψει για τα προς το ζην ως λιμενεργάτης. Υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό το διάστημα 1930-1931. Με την επιστροφή στη γενέτειρά του, ίδρυσε ένα ναυτικό πρακτορείο και εργάστηκε ως εμπορικός αντιπρόσωπος και ναυτικός πράκτορας για τον Πύργο και το λιμάνι του Κατάκολου, ενώ ασχολήθηκε και με το εμπόριο σταφίδας. Με την εμπλοκή της χώρας στον B’ Παγκόσμιο Πόλε- μο, υπηρέτησε ως έφεδρος. Ύστερα από την απελευθέρωση επιχείρησε και πάλι να ασχοληθεί με τη ναυτιλία: εργάστηκε ως ναυτικός στα πλοία του εφοπλιστή Ευάγγελου Νομικού. Αυτός ο φτασμένος πλοιοκτήτης βοήθησε τον Λάτση να αποκτήσει το πρώτο του ατμόπλοιο το 1949, που δρομολογήθηκε στις επιβατικές γραμμές του Αργοσαρωνικού. Η επιτυχία του εγχειρήματος έφερε ένα δεύτερο ατμόπλοιο και στο τέλος του ίδιου έτους ένα τρίτο: το δηζελόπλοιο «Νεράιδα» (ναυπηγημένο ως Laurana το 1939) – το θρυλικό πλοίο ανακατασκευάστηκε και από το 2013 λειτουργεί ως Πλωτό Μουσείο «Νεράιδα», δημιούργημα του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση. Τη δεκαετία του 1950 ο Λάτσης είχε εδραιωθεί στην ακτοπλοΐα και είχε ήδη ενισχύσει τον στόλο του με νεότευκτα ταχύπλοα σκάφη, επιτυγχάνοντας μείωση του χρόνου ταξιδιού στον Αργοσαρωνικό. Πριν από το τέλος της δεκαετίας, όμως, αποφάσισε να στραφεί σε άλλες ναυτιλιακές δραστηριότητες, όπως στη μεταφορά υγρών φορτίων, αγοράζοντας δεξαμενόπλοιο που πραγματοποιούσε ταξίδια κατά κύριο λόγο μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Θέλοντας να εισέλθει και στη γραμμή Ελλάδα – Αυστραλία, λόγω των εκεί μεταναστευτικών ροών, στα τέλη της ίδιας δεκαετίας απέκτησε δύο υπερωκεάνια και ίδρυσε τη Latsis Lines.
Αν και τα σχέδιά του δεν ευοδώθηκαν και τελικά πώλησε το ένα ποντοπόρο πλοίο του, αποφάσισε να αξιοποιήσει το έτερο για τη μεταφορά μουσουλμάνων προσκυνητών από τη Λιβύη, την Τυνησία, την Αλγερία και άλλες χώρες προς την Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, στο πλαίσιο του προσκυνήματός τους στη Μέκκα. Ήταν αυτή η απαρχή για τη δημιουργία ενός στόλου που εξυπηρετούσε τις ανάγκες των προσκυνητών, εδραιώνοντας τη θέση του στον χώρο αυτόν. Αξίζει να αναφερθεί ότι τις επόμενες δεκαετίες ο Λάτσης ανέπτυξε στενές σχέσεις με το βασιλικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και η συγκεκριμένη χώρα αποτέλεσε «χρυσοφόρο» πεδίο πολλών και εξαιρετικά αποδοτικών επιχειρηματικών ενεργειών του, τόσο στον εφοπλισμό και στη μεταφορά πετρελαίου, όσο και στον κλάδο των κατασκευών. Κατασκευή διυλιστηρίων, αποθηκευτικών χώρων και λιμένων αλλά και διάνοιξη οδών, ήταν μερικές μόνο από τις δραστηριότητες του Λάτση και των θυγατρικών του στη Σαουδική Αραβία. Και αν oι μεταφορές προσκυνητών υποχώρησαν μετά το 1967 και τον Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο, η μεταφορά πετρελαίου και ξηρού φορτίου, προς την οποία στράφηκε ο Λάτσης στα τέλη της δεκαετίας του 1950, του απέφερε τεράστια κέρδη και τον ανέδειξε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως έναν από τους κορυφαίους εφοπλιστές του κόσμου. Είναι χαρακτηριστικό πως στα 1980, όταν ο εφοπλιστής διένυε την έβδομη δεκαετία της ζωής του, είχε στην ιδιοκτησία του τέσσερα νεοαποκτηθέντα υπερδεξαμενόπλοια – μεταξύ αυτών το 555.000 τνβ «Hellas Fos», το δεύτερο μεγαλύτερο πλοίο του κόσμου. Παράλληλα, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Λάτσης, όπως άλλωστε έπραξαν και άλλοι ναυτιλιακοί παράγοντες, προσανατολίστηκε σε επενδύσεις στην ξηρά.
Το 1969 έθεσε τις βάσεις για την ίδρυση ενός διυλιστηρίου και, πράγματι, η «Πετρόλα Ελλάς» ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1973 στην Ελευσίνα, διαθέτοντας τους μεγαλύτερους αποθηκευτικούς χώρους-δεξαμενές στην Ελλάδα. Τη δεκαετία του 1980 ο όμιλος των επιχειρήσεων Λάτση αποφάσισε να επενδύσει και στον τραπεζικό κλάδο. Και εδώ η επιλογή του Πελοποννήσιου επιχειρηματία ήταν επιτυχημένη. Αρχικά απέκτησε μια μικρή τράπεζα στη Γενεύη, η οποία εξυπηρετούσε κυρίως τις συναλλαγές του ομίλου. Στη συνέχεια ιδρύθηκαν η Private Bank and Trust Co. στο Λονδίνο και η Ευρωεπενδυτική Τράπεζα στην Ελλάδα, η οποία μετονομάστηκε το 1997 σε EFG Eurobank Α.Ε. Μέσω του τραπεζικού βραχίονα, ο Λάτσης τοποθετήθηκε στον τομέα της αγοραπωλησίας και διαχείρισης ακινήτων, δραστηριότητα εξίσου επικερδής με τον εφοπλισμό, με την οποία ο όμιλος ασχολείται μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του ανέπτυξε πλούσιο κοινωφελές και φιλανθρωπικό έργο, το οποίο συνεχίζεται αμείωτα έως τις μέρες μας μέσω του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση. Το δε πλέγμα των επιχειρήσεών του εναπέθεσε στα χέρια της δεύτερης γενιάς, του γιου του Σπύρου και της κόρης του Μαριάννας Λάτση.
Κύρια επιτεύγματα
- Απέκτησε το πρώτο του ατμόπλοιο το 1949 και εδραιώθηκε στην ακτοπλοΐα του Αργοσαρωνικού
- Αναδείχθηκε ως ένας από τους κορυφαίους εφοπλιστές του κόσμου στη μεταφορά πετρελαίου και ξηρού φορτίου
- Ίδρυσε το διυλιστήριο «Πετρόλα Ελλάς» στην Ελευσίνα με τους μεγαλύτερους αποθηκευτικούς χώρους στην Ελλάδα
- Επεκτάθηκε στον τραπεζικό κλάδο, ιδρύοντας την Ευρωεπενδυτική Τράπεζα που μετονομάστηκε σε EFG Eurobank
- Είχε στην ιδιοκτησία του το «Hellas Fos», το δεύτερο μεγαλύτερο πλοίο του κόσμου
- Ανέπτυξε πλούσιο κοινωφελές και φιλανθρωπικό έργο μέσω του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση
