Δεν είναι λίγο να έχεις συνδέσει την επιχειρηματική δραστηριότητά σου με την πρώτη ελληνική ηλεκτρική κουζίνα και το πρώτο ελληνικό ψυγείο, αμφότερα μαζικής παραγωγής προϊόντα, τα οποία μεταπολεμικά όριζαν το «βασίλειο» της Ελληνίδας νοικοκυράς και την ποιότητα ζωής των Ελλήνων.
Ο Γεώργιος Π. Δράκος υπήρξε μια σπουδαία μορφή της ελληνικής βιομηχανίας και ένας από εκεί- νους που άλλαξαν το «πρόσωπο» της ελληνικής κοινωνίας. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και εργάστηκε αρχικά στη μικρή οικογενειακή επιχείρηση εμπορίας υδραυλικών ειδών και σωλήνων, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Παναγιώτης Δράκος (1879-1966). Γεννημένος στη Θήβα, ο Παναγιώτης Δράκος ήλθε μικρός στην Αθήνα και εργάστηκε στο ζαχαροπλαστείο των μεγαλύτερων αδελφών του. Το 1906 ίδρυσε, με έδρα την οδό Πραξιτέλους στο κέντρο της Αθήνας, ένα κατάστημα πώλησης υδραυλικών. Το 1932, ήδη επιτυχημένος έμπορος, εισήλθε με ποσοστό 20% στην εταιρεία «Ιζόλα», την οποία είχαν δημιουργήσει τρεις Μικρασιάτες επιχειρηματίες για την παραγωγή σωλήνων αποχέτευσης από χυτοσίδηρο και ειδών υγιεινής. Το 1937 κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο της «Ιζόλα»· είναι η εποχή που στην εταιρεία ξεκίνησε να εργάζεται ο γιος του Γεώργιος. Τον ίδιο χρόνο η «Ιζόλα» μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο της Καλλιθέας, ένα τοπόσημο αργότερα του προαστίου της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής το εργοστάσιο της Καλλιθέας επιτάχθηκε, ενώ ύστερα από τον πόλεμο, η «Ιζόλα», τον έλεγχο της οποίας είχε πλέον ο Γεώργιος Δράκος, στράφηκε προς τον σχεδιασμό και την κατασκευή ηλεκτρικών συσκευών. Αξιοποιώντας κονδύλια του Σχεδίου Μάρσαλ, η οικογένεια Δράκου διέβλεψε ότι ο εξηλεκτρισμός της χώρας θα δημιουργούσε νέες καταναλωτικές ανάγκες. Το 1951 η «Ιζόλα» κατασκεύασε την πρώτη ελληνική κουζίνα και το 1952 το πρώτο ηλεκτρικό ψυγείο (αντίστοιχα το πρώτο έτος πωλήθηκαν 260 κουζίνες και περίπου 1.500 ψυγεία). Τα επόμενα χρόνια ο Γεώργιος Δράκος, με σήμα το ελεφαντάκι και σύνθημα «Φέρνουμε τον πολιτισμό στο σπίτι», εκσυγχρόνισε την παραγωγή, συγκρότησε ισχυρό δίκτυο αντιπροσώπων, χρησιμοποίησε το καινοφανές τότε σύστημα των δόσεων, αξιοποίησε τη δύναμη της εμπορικής επικοινωνίας και εξασφάλισε διεθνείς συνεργασίες.
Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι επένδυσε με συνέπεια στην κατάρτιση των εργαζομένων. Σε αυτό το πλαίσιο, είχε κυκλοφορήσει τρεις τόμους επιμορφωτικών μαθημάτων που απευθύνονταν στο εργατικό δυναμικό της βιομηχανίας του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ακόμα πιο εντατικά τη δεκαετία του 1960 και αργότερα, συγκρότησε έναν όμιλο εταιρειών (ίδρυσε τα Ηνωμένα Σωληνουργεία ΙΒΣ, σε σύμπραξη με τις οικογένειες Σβορώνου της «Βιοσώλ» και Στασινόπουλου της «Βιοχάλκο», συνεργάστηκε με μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, όπως Whirlpool, Philips, Rheem, Ignis κ.ά., για τεχνική βοήθεια και συμμετοχικές επενδύσεις), αυξάνοντας παράλληλα τις συμμετοχές του σε επιχειρήσεις όπως «Λαυρεωτική» (σωλήνες), «Αζίνκο» (πλα- στικά και χυτοπρεσαριστά εξαρτήματα), «Μεταλλικαί Κατασκευαί» (κατασκευαστική), «Ξυλάνη», «Ιζολαγκάζ», «Ελινόξ» κ.ά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Δράκος θέλησε να προχωρήσει σε ένα φιλόδοξο επενδυτικό σχέδιο, το οποίο προέβλεπε την ανέγερση βιομηχανικής μονάδας για κουζίνες, ψυγεία και πλυντήρια. Ήταν μια επένδυση τολμηρή, η οποία όμως προϋπέθετε τη στήριξη του κράτους και του τραπεζικού τομέα. Το 1973 η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος αποφάσισε να διαθέσει μεγάλο ποσό για τη χρηματοδότηση της εταιρείας, αλλά η ενίσχυση αυτή συνεπαγόταν την απομάκρυνση της οικογένειας Δράκου από τη διοίκηση της εταιρείας. Το 1974 η «Ιζόλα» συγχωνεύτηκε με μια σπουδαία αλλά προβληματική εκείνη την εποχή εταιρεία, την «Eskimo» – υπογραμμίζεται ότι σε αυτήν τη χρονική στιγμή η Ιζόλα κατατασσόταν στις 100 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις και στην 5η θέση ως προς την απασχόληση. Οι δύο εταιρείες, με τη συμμετοχή της ΕΤΕ, δημιούργησαν τη βραχύβια «Ελίντα Α.Ε.» Τα επόμενα χρόνια (1981-1989) ο Δράκος βρισκόταν σε παρατεταμένη αντιδικία με την ETE για τη διοίκηση του ομίλου – μάλιστα έγραψε και εξέδωσε βιβλία για τον περιπετειώδη βίο της «Ιζόλα» και τον ρόλο της ΕΤΕ. Παράλληλα, και εξωγενείς παράγοντες όπως η αύξηση του διεθνούς ανταγωνισμού, η πετρελαϊκή κρίση, η αύξηση των χρεών κ.ά., οδήγησαν την «Ελίντα» σε μαρασμό, ενώ το 1984 η εταιρεία εντάχθηκε στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων. Η αυλαία για την άλλοτε κραταιά «Ιζόλα» έπεσε οριστικά το 1991. Η Γ.Ε. Δημητρίου ΑΕΕ, που δραστηριοποιείται κυρίως στον τομέα του κλιματισμού, απέκτησε το 2015 την κυριότητα του σήματος «Ιζόλα».
Στα σχέδια της εταιρείας, η οποία σήμερα εντάσσεται στον Όμιλο Quest, περιλαμβάνεται η αναβίωση της θρυλικής βιομηχανίας με την παραγωγή μιας νέας σειράς λευκών ηλεκτρικών συσκευών. Ο Γεώργιος Δράκος διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΒ επί σειρά ετών και πρόεδρος του Συνδέσμου κατά τις περιόδους 1958-1960 και 1962- 1966. Από τη θέση αυτήν και ενόψει της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, προέτρεπε τον επιχειρηματικό κόσμο: «Η Σύνδεσις δεν αποτελεί κάτι το “τελειωμένον”, δεν είναι κατοχύρωσις. Είναι μία συνεχής προσαρμογή».
Κύρια επιτεύγματα
- Κατασκεύασε την πρώτη ελληνική ηλεκτρική κουζίνα (1951) και το πρώτο ελληνικό ψυγείο (1952) μαζικής παραγωγής
- Ανέπτυξε την «Ιζόλα» σε μια από τις 100 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις, 5η σε απασχόληση
- Συγκρότησε όμιλο εταιρειών και ίδρυσε τα Ηνωμένα Σωληνουργεία ΙΒΣ σε σύμπραξη με «Βιοσώλ» και «Βιοχάλκο»
- Εξασφάλισε διεθνείς συνεργασίες με Whirlpool, Philips, Rheem, Ignis κ.ά.
- Εισήγαγε καινοτόμες εμπορικές πρακτικές: δίκτυο αντιπροσώπων, πωλήσεις με δόσεις και εμπορική επικοινωνία
- Διετέλεσε πρόεδρος του ΣΕΒ (1958-1960 και 1962-1966)
